هر چند تشابهاتی در باره نفی کلیت حکومت بین آن ها وجود دارد اما  با توجه به شاخص "ملی" بین دو نحله دوم و سوم با نحله اول تعارضات جدی  وجود دارد و نمی‌توان آن ها را در یک طبقه‌بندی واحد سیاسی قرار داد.

هر دو لایه کتاب  مملو از «تجربه» است، تجربه اداره یک شهر، البته در حد و حدود اختیارات مبهم و محدود شورا و تجربه تمرین و تکوین دموکراسی (شورایی) در ایران. قسمت دوم اما؛ بسیار تلخ و ناامیدکننده است. چرا که سراسر کتاب روایت اختلافات است، اختلافات شخصی، زدوبندهای پشت صحنه، بی‌اخلاقی برخی افراد و مهم‌تر از همه پیگیری منافع شخصی از معبر پست و منصبی که به دست عده‌ای افتاده است.

آیت‌الله منتظری نشان داد که مرزهای اخلاقی رئال پلیتیک و پراگماتیسم سیاسی کجاست...

بخش قابل توجهی از جامعه مدنی ایران در این بیانیه از سیاست "تعلیق در برابر تعلیق" (یعنی تعلیق ولو موقت، اما تعلیق کل غنی‌سازی اورانیوم)، "پیگیری مذاکرات و اعتمادسازی" و "یا هر راهکار مفید دیگر" که مانع تشدید تحریم های اقتصادی و نهایتا جنگ شود، حمایت کرده است.