اگر اين سمينار را از زاويه ديد خودم بخواهم ببينم، اسمش را «من نوانديشي ديني را متهم مي‌كنم» مي‌گذارم. نوانديشي ديني بعد از انقلاب، در حوزه زنان بسيار كم‌كار بوده است. در نوانديشي ديني قبل از انقلاب ما ادبياتي داريم كه چه براي زمان خودش و حتي در برخي موارد براي زمانه ما نيز نو و راهگشاست.

 بر سردر خانه ایمان نوشته ‏اند “هر کس نیاز و سؤالى ندارد، وارد نشود!” کسى که به این سؤال ها و نیازها نرسیده است، اساساً دنیایش دنیاى فردى است و تا این فردیت نشکند وارد آن باند پرواز نخواهد شد که انبیاء جاى پای شان را گذاشته ‏اند، جاده ‏اش را کوبیده‏ اند و هموار کرده ‏اند؛ تا به آن تجربه مستقیم برسد.

 بازخوانى شريعتى،  تصويرى می دهد كه مى‏ توان آن را تشيع سه رنگ ايرانى دانست. اين تشيع سبز است، چون بر ضرورت فكر و فرهنگ و پژوهش و ضرورت مذهب و عرفان معتقد است، سفيد است چون عميقا شيفته و واله آزادى است و  به تدريج و مرحله مى ‏انديشد. سرخ است  چون درد فقرا و دغدغه زحمتكشان را دارد...

        روايت‌ شريعتي‌ از مذهب‌ ايدئولوژيك‌ و بر اين‌ اساس‌ اجتماعي‌، متعهد و مسئول‌ است‌. اما از سويي‌ وي‌ هيچ‌ گرايشي‌ براي‌ تشكيل‌ حكومت‌ ديني‌ ندارد. همان گونه‌ كه‌ استاد عبيدي‌، استاد مطالعات‌ آفريقايي‌ ـ آسيايي‌ مؤسسه‌ مطالعات‌ بين‌المللي‌ دانشگاه‌ جواهر لعل‌ نهرو هند نيز به‌ اين‌ نكته‌ اشاره‌ كرده‌ است‌...