(مولوی«دیوان شمس»غزلیات)

ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان/

بر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان/

ای باغبان هین گوش کن ناله درختان نوش کن/

نوحه کنان از هر طرف صد بی‌زبان صد بی‌زبان/

هرگز نباشد بی‌سبب گریان دو چشم و خشک لب/

نبود کسی بی‌درد دل رخ زعفران رخ زعفران/

حاصل درآمد زاغ غم در باغ و می کوبد قدم/

پرسان به افسوس و ستم کو گلستان کو گلستان/

کو سوسن و کو نسترن کو سرو و لاله و یاسمن/

کو سبزپوشان چمن کو ارغوان کو ارغوان/

کو میوه‌ها را دایگان کو شهد و شکر رایگان/

خشک است از شیر روان هر شیردان هر شیردان/

کو بلبل شیرین فنم کو فاخته کوکوزنم/

طاووس خوب چون صنم کو طوطیان کو طوطیان/

خورده چو آدم دانه‌ای افتاده از کاشانه‌ای/

پریده تاج و حله شان زین افتنان زین افتنان/

گلشن چو آدم مستضر هم نوحه گر هم منتظر/

چون گفتشان لا تقنطوا ذو الامتنان ذو الامتنان/

جمله درختان صف زده جامه سیه ماتم زده/

بی‌برگ و زار و نوحه گر زان امتحان زان امتحان/

ای لک لک و سالار ده آخر جوابی بازده/

در قعر رفتی یا شدی بر آسمان بر آسمان/

گفتند ای زاغ عدو آن آب بازآید به جو/

عالم شود پررنگ و بو همچون جنان همچون جنان/

ای زاغ بیهوده سخن سه ماه دیگر صبر کن/

تا دررسد کوری تو عید جهان عید جهان/

ز آواز اسرافیل ما روشن شود قندیل ما/

زنده شویم از مردن آن مهر جان آن مهر جان/

تا کی از این انکار و شک کان خوشی بین و نمک/

بر چرخ پرخون مردمک بی نردبان بی نردبان/

میرد خزان همچو دد بر گور او کوبی لگد/

نک صبح دولت می دمد ای پاسبان ای پاسبان/

صبحا جهان پرنور کن این هندوان را دور کن/

مر دهر را محرور کن افسون بخوان افسون بخوان/

ای آفتاب خوش عمل بازآ سوی برج حمل/

نی یخ گذار و نی وحل عنبرفشان عنبرفشان/

گلزار را پرخنده کن وان مردگان را زنده کن/

مر حشر را تابنده کن هین العیان هین العیان/

از حبس رسته دانه‌ها ما هم ز کنج خانه‌ها/

آورده باغ از غیب‌ها صد ارمغان صد ارمغان/

گلشن پر از شاهد شود هم پوستین کاسد شود/

زاینده و والد شود دور زمان دور زمان/

لک لک بیاید با یدک بر قصر عالی چون فلک/

لک لک کنان کالملک لک یا مستعان یا مستعان/

بلبل رسد بربط زنان وان فاخته کوکوکنان/

مرغان دیگر مطرب بخت جوان بخت جوان/

من زین قیامت حاملم گفت زبان را می هلم/

می ناید اندیشه دلم اندر زبان اندر زبان/

خاموش و بشنو ای پدر از باغ و مرغان نو خبر/

پیکان پران آمده از لامکان از لامکان/